بار هستی

تو مثل لاله ی پيش از طلوع دامنه ها

که سر به صخره گذارد

غريبی و پاکی

 ترا  ز وحشت توفان 

 به سينه می فشرم

عجب سعادت غمناکی !

منوچهر آتشی

نوشته شده در ۱۳۸٦/٥/٦ساعت ٩:۳٥ ‎ب.ظ توسط داوود خان احمدی نظرات () |


Design By : Night Skin