بار هستی

چه بيگاه است گاهی که ياد تو نيست

در غياب خدا انسان را درود گفتيم

در غياب انسان سودای نگاه تو را به پرستش نشستيم

و در غياب تو ...

زمين از دلخوشی تهی است.

نوشته شده در ۱۳۸٤/۱۱/٢ساعت ٥:٢٢ ‎ب.ظ توسط داوود خان احمدی نظرات () |


Design By : Night Skin