بار هستی

زن خانه به دوشی بود

در چشمهای مردی

که این روزها از دل شب رد میشود

تنش را به آتش میکشد

و خاک می وزاند از

سمت و سوی نگاهش

                   زن خاموشی بود

دستش را دراز میکرد

به سودای بیتابی و

دل سیر دست گرفتن

 به آتیش دل مرد

و بهار در پیراهنش یخ میزد

                 زن پیراهن هماغوشی بود

وقتی دستش پای دل سپردن خیال

به هرازگاه عاشق شدن

خوابش میبرد

...پوشاندن بهار از چشمان نخ نمای زن....

و خانه اش کفشی که کوهنوردی مرده

بر درخت زمستان بیاویزد

                    زن فراموشی بود

 

 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/٢٢ساعت ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ توسط داوود خان احمدی نظرات () |

 

 

دستش لحظات بوسه بود

انگار آمده باشد

حسرت عشق را

در دلت شانه کند

                   خیس

در امتداد تپش قلبی

که پای پاشویه عشق

خوابش برده باشد

                      خیس

در امتداد مورمور تنت

                           نفس

                                 نفس

                                      نفس

لبش لحظات تراوش بود

تاریکی را میکشید

             به پچ پچ و

لب پر زدن تن بر کناره خیس

 

و تنش لحظات موج

            بر کناره موج

آمده بود انگار

با خانه کردنش

در تاریکی

در نفس

       نفس

          نفس 

            خیس

دلی را

با زغال چندین ساله خاموشش

                              آتش بزند

تنش هویدایی چشم مرد بود

به نوزایی هر روز و

                       عطش

نشستن در ایوان تماشا

در ایوان مرده خیس

لبش لحظات آب بود

با بویناکی گناهی گاه به گاه

                 لذت ناب                                    

                                                    زمستان٨٨

                 

نوشته شده در ۱۳۸۸/۱٠/۱٩ساعت ۱٢:۱٠ ‎ب.ظ توسط داوود خان احمدی نظرات () |


Design By : Night Skin